پیرمرد شده کوهی از خاک اما هنوز میخواند

(توای پری کجایی که رخ نمینمای)

آه که این روز ها پایان میابد اما چگونه

تنها/بی همتا

شکسته تر میشوم برایت تا

 این که بتوانم بوی گر گرفته اتاق را تحمل کنم